Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΣ


Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη.
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα εκαρτερούσες, «έλα πάλι», να σου πεί.
'Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Δυστυχής! Παρηγορία μόνη σού έμενε να λές
περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.
Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά
το ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι από την απελπισιά
Κι έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω το κεφάλι από τσ' ερμιές;».
Και αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές.
Τότε εσήκωνες το βλέμμα μες στα κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα πλήθος αίμα ελληνικό.
Με τα ρούχα αιματωμένα ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα άλλα χέρια δυνατά.
Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή·
δεν είν' εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί.
'Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ' ανάσαση καμμιά·
άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά.
΄Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου οπού εχαίροντο πολύ,
«σύρε νά 'βρεις τα παιδιά σου, σύρε», έλεγαν οι σκληροί.
Φεύγει οπίσω το ποδάρι και ολογλήγορο πατεί
ή την πέτρα ή το χορτάρι που τη δόξα σού ενθυμεί.
Ταπεινότατη σου γέρνει η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που θυροδέρνει κι είναι βάρος του η ζωή.
Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει κάθε τέκνο σου με ορμή,
πού ακατάπαυστα γυρεύει ή τη νίκη ή τη θανή.
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Μόλις είδε την ορμή σου ο ουρανός που για τσ' εχθρούς
εις τη γη τη μητρική σου έτρεφ' άνθια και καρπούς,
εγαλήνεψε· και εχύθει καταχθόνια μια βοή,
και του Ρήγα σού απεκρίθη πολεμόκραχτη η φωνή.
΄Ολοι οι τόποι σου σ' εκράξαν χαιρετώντας σε θερμά,
και τα στόματα εφωνάξαν όσα αισθάνετο η καρδιά.
Εφωνάξανε ως τ' αστέρια του Ιονίου και τα νησιά,
κι εσηκώσανε τα χέρια για να δείξουνε χαρά,
μ' όλον πού 'ναι αλυσωμένο το καθένα τεχνικά,
και εις το μέτωπο γραμμένο έχει: «Ψεύτρα Ελευθεριά».
Γκαρδιακά χαροποιήθει και του Βάσιγκτον η γη,
και τα σίδερα ενθυμήθει που την έδεναν κι αυτή.
Απ' τον πύργο του φωνάζει, σα να λέει σε χαιρετώ,
και τη χήτη του τινάζει το λιοντάρι το Ισπανό.
Ελαφιάσθη της Αγγλίας το θηρίο, και σέρνει ευθύς
κατά τ' άκρα της Ρουσίας τα μουγκρίσματα τσ' οργής.
Εις το κίνημα του δείχνει πως τα μέλη ειν' δυνατά·
και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει μια σπιθόβολη ματιά.
Σε ξανοίγει από τα νέφη και το μάτι του Αετού,
που φτερά και νύχια θρέφει με τα σπλάχνα του Ιταλού·
και σ' εσέ καταγυρμένος, γιατί πάντα σε μισεί,
έκρωζ' έκρωζ' ο σκασμένος, να σε βλάψει, αν ημπορεί.
΄Αλλο εσύ δεν συλλογιέσαι πάρεξ που θα πρωτοπάς·
δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι στες βρισιές οπού αγρικάς·
σαν το βράχο οπού αφήνει κάθε ακάθαρτο νερό
εις τα πόδια του να χύνει ευκολόσβηστον αφρό·
οπού αφήνει ανεμοζάλη και χαλάζι και βροχή
να του δέρνουν τη μεγάλη, την αιώνιαν κορυφή.
Δυστυχιά του, ω, δυστυχιά του, οποιανού θέλει βρεθεί
στο μαχαίρι σου αποκάτου και σ' εκείνο αντισταθεί.
Το θηρίο π' ανανογιέται πως του λείπουν τα μικρά,
περιορίζεται, πετιέται, αίμα ανθρώπινο διψά·
τρέχει, τρέχει όλα τα δάση, τα λαγκάδια, τα βουνά,
κι όπου φθάσει, όπου περάσει, φρίκη, θάνατος, ερμιά·
Ερμιά, θάνατος και φρίκη όπου επέρασες κι εσύ·
ξίφος έξω από τη θήκη πλέον ανδρείαν σου προξενεί.
Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει της αθλίας Τριπολιτσάς·
τώρα τρόμου αστροπελέκι να της ρίψεις πιθυμάς.
Μεγαλόψυχο το μάτι δείχνει πάντα οπώς νικεί,
κι ας ειν' άρματα γεμάτη και πολέμιαν χλαλοή.
Σου προβαίνουνε και τρίζουν για να ιδείς πως ειν' πολλά·
δεν ακούς που φοβερίζουν άνδρες μύριοι και παιδιά;
Λίγα μάτια, λίγα στόματα θα σας μείνουνε ανοιχτά.
για να κλαύσετε τα σώματα που θε νά 'βρει η συμφορά!
Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή·
το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί.
Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί.
Μέτρα! Ειν' άπειροι οι φευγάτοι, οπού φεύγοντας δειλιούν·
τα λαβώματα στην πλάτη δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν.
Εκεί μέσα ακαρτερείτε την αφεύγατη φθορά·
να, σας φθάνει· αποκριθείτε στης νυκτός τη σκοτεινιά!
Αποκρίνονται και η μάχη έτσι αρχίζει, οπού μακριά
από ράχη εκεί σε ράχη αντιβούιζε φοβερά.
Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών,
ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών.
Α, τι νύκτα ήταν εκείνη που την τρέμει ο λογισμός!
΄Αλλος ύπνος δεν εγίνει πάρεξ θάνατου πικρός.
Της σκηνής η ώρα, ο τόπος, οι κραυγές, η ταραχή,
ο σκληρόψυχος ο τρόπος του πολέμου, και οι καπνοί,
και οι βροντές και το σκοτάδι οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
επαράσταιναν τον ΄Αδη που ακαρτέρειε τα σκυλιά·
Τ' ακαρτέρειε. Εφαίνον' ίσκιοι αναρίθμητοι, γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι, βρέφη ακόμη εις το βυζί.
'Ολη μαύρη μυρμηγκιάζει, μαύρη η εντάφια συντροφιά,
σαν το ρούχο οπού σκεπάζει τα κρεβάτια τα στερνά.
Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι επετιούντο από τη γη,
όσοι ειν' άδικα σφαγμένοι από τούρκικην οργή.
Τόσα πέφτουνε τα θερισμένα αστάχια εις τους αγρούς·
σχεδόν όλα εκειά τα μέρη εσκεπάζοντο απ' αυτούς.
Θαμποφέγγει κανέν' άστρο και αναδεύοντο μαζί,
ανεβαίνοντας το κάστρο με νεκρώσιμη σιωπή.
'Ετσι χάμου εις την πεδιάδα μες στο δάσος το πυκνό,
όταν στέλνει μίαν αχνάδα μισοφέγγαρο χλωμό,
Eάν οι άνεμοι μες στ' άδεια τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
σειούνται, σειούνται τα μαυράδια, οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.
Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά,
και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά·
και χορεύοντας μανίζουν εις τους ΄Ελληνες κοντά,
και τα στήθια τους εγγίζουν με τα χέρια τα ψυχρά.
Εκειό το έγγισμα πηγαίνει βαθειά μες στα σωθικά,
όθεν όλη η λύπη βγαίνει και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.
Τότε αυξαίνει του πολέμου ο χορός τρομακτικά,
σαν το σκόρπισμα του ανέμου στου πελάου τη μοναξιά.
Κτυπούν όλοι απάνου κάτου· κάθε κτύπημα που εβγεί
είναι κτύπημα θανάτου χώρις να δευτερωθεί.
Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει·λες κι εκείθενε η ψυχή
απ' το μίσος που την καίει πολεμάει να πεταχθεί.
Της καρδίας κτυπίες βροντάνε μες στα στήθια τους αργά,
και τα χέρια όπου χουμάνε περισσότερο ειν' γοργά.
Ουρανός γι' αυτούς δεν είναι, ουδέ πέλαγο, ουδέ γη·
γι' αυτούς όλους το παν είναι μαζωμένο αντάμα εκεί.
Τόση η μάνητα κι η ζάλη, που στοχάζεσαι μη πως
από μία μεριά και απ' άλλη δεν είν΄ ένας ζωντανός.
Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,
και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά.
Προσοχή καμία δεν κάνει κανείς, όχι, εις τη σφαγή·
πάνε πάντα εμπρός. Ω, φθάνει, φθάνει· έως πότε οι σκοτωμοί;
Ποιος αφήνει εκεί τον τόπο, πάρεξ όταν ξαπλωθεί;
Δεν αισθάνονται τον κόπο και λες κι είναι εις την αρχή.
Ολιγόστευαν οι σκύλοι, και «Αλλά», εφώναζαν, «Αλλά»,
και των Χριστιανών τα χείλη «φωτιά», εφώναζαν, «φωτιά».
Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο, πάντα εφώναζαν «φωτιά»,
και οι μιαροί κατασκορπιούντο, πάντα σκούζοντας «Αλλά».
Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί·
παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί.
Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι εις τ' αυτιά δεν τους λαλεί.
'Ολοι χάμου εκείτοντ' όλοι εις την τέταρτην αυγή.
Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά,
και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά.
Της αυγής δροσάτο αέρι, δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο
στων ψευδόπιστων το αστέρι· φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ!
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι· δεν λάμπ' ήλιος μοναχά
εις τους πλάτανους, δεν λάμπει εις τ' αμπέλια, εις τα νερά.
Εις τον ήσυχον αιθέρα τώρα αθώα δεν αντηχεί
τα λαλήματα η φλογέρα, τα βελάσματα το αρνί.
Τρέχουν άρματα χιλιάδες σαν το κύμα εις το γιαλό,
αλλ' οι ανδρείοι παλληκαράδες δεν ψηφούν τον αριθμό.
Ω τρακόσιοι, σηκωθείτε και ξανάλθετε σε μας·
τα παιδιά σας θελ' ιδείτε πόσο μοιάζουνε με σας.
'Ολοι εκείνοι τα φοβούνται και με πάτημα τυφλό
εις την Κόρινθο αποκλειούνται κι όλοι χάνουνται απ' εδώ.
Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου πείνα και θανατικό,
που με σχήμα ενός σκελέθρου περπατούν αντάμα οι δυο·
και πεσμένα εις τα χορτάρια απεθαίνανε παντού
τα θλιμμένα απομεινάρια της φυγής και του χαμού.
Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία, που ότι θέλεις ημπορείς.
εις τον κάμπο, Ελευθερία, ματωμένη περπατείς.
Στη σκια χεροπιασμένες, στη σκια βλέπω κι εγώ
κρινοδάχτυλες παρθένες οπού κάνουνε χορό.
Στο χορό γλυκογυρίζουν ωραία μάτια ερωτικά,
και εις την αύρα κυματίζουν μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.
Η ψυχή μου αναγαλλιάζει πως ο κόρφος καθεμιάς
γλυκοβύζαστο ετοιμάζει γάλα ανδρείας κι ελευθεριάς.
Μες στα χόρτα, τα λουλούδια, το ποτήρι δεν βαστώ·
φιλελεύθερα τραγούδια σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Πήγες εις το Μεσολόγγι την ημέρα του Χριστού,
μέρα που άνθισαν οι λόγγοι για το τέκνο του Θεού.
Σου 'λθε εμπρός λαμποκοπώντας η Θρησκεία μ' ένα σταυρό,
και το δάκτυλο κινώντας οπού ανεί τον ουρανό,
«σ' αυτό», εφώναξε, «το χώμα στάσου ολόρθη, Ελευθεριά!».
Και φιλώντας σου το στόμα μπαίνει μες στην εκκλησιά.
Εις την τράπεζα σιμώνει, και το σύγνεφο το αχνό
γύρω γύρω της πυκνώνει που σκορπάει το θυμιατό.
Αγρικάει την ψαλμωδία οπού εδίδαξεν αυτή·
βλέπει τη φωταγωγία στους Αγίους εμπρός χυτή.
Ποιοι είν' αυτοί που πλησιάζουν με πολλή ποδοβολή,
κι άρματ', άρματα ταράζουν; Επετάχτηκες εσύ!
Α, το φως που σε στολίζει, σαν ηλίου φεγγοβολή,
και μακρίθεν σπινθηρίζει, δεν είναι, όχι, από τη γη.
Λάμψιν έχει όλη φλογώδη χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·
φως το χέρι, φως το πόδι, κι όλα γύρω σου είναι φως.
Το σπαθί σου αντισηκώνεις, τρία πατήματα πατάς,
σαν τον πύργο μεγαλώνεις, κι εις το τέταρτο κτυπάς.
Με φωνή που καταπείθει προχωρώντας ομιλείς:
«Σήμερ', άπιστοι, εγεννήθη, ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.
Αυτός λέγει, αφοκρασθείτε: "Εγώ ειμ' 'Αλφα, Ωμέγα εγώ·
πέστε, που θ' αποκρυφθείτε εσείς όλοι, αν οργισθώ;
Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω, που, μ' αυτήν αν συγκριθεί
κείνη η κάτω οπού σας έχω, σαν δροσιά θέλει βρεθεί.
Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα, τόπους άμετρα υψηλούς,
χώρες, όρη από τη ρίζα, ζώα και δέντρα και θνητούς.
Και το παν το κατακαίει, και δεν σώζεται πνοή,
πάρεξ του άνεμου που πνέει μες στη στάχτη τη λεπτή"».
Κάποιος ήθελε ερωτήσει: Του θυμού Του εισ' αδελφή;
Ποιος είν' άξιος να νικήσει ή με σε να μετρηθεί;
Η γη αισθάνεται την τόση του χεριού σου ανδραγαθιά,
που όλην θέλει θανατώσει τη μισόχριστη σπορά.
Την αισθάνονται και αφρίζουν τα νερά, και τ' αγρικώ
δυνατά να μουρμουρίζουν σαν ρυάζετο θηριό.
Κακορίζικοι, πού πάτε του Αχελώου μες στη ροή
και πιδέξια πολεμάτε από την καταδρομή
να αποφύγετε; Το κύμα έγινε όλο φουσκωτό·
εκεί ευρήκατε το μνήμα πριν να ευρείτε αφανισμό.
Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει κάθε λάρυγγας εχθρού,
και το ρεύμα γαργαρίζει τες βλασφήμιες του θυμού.
Σφαλερά τετραποδίζουν πλήθος άλογα, και ορθά
τρομασμένα χλιμιντρίζουν και πατούν εις τα κορμιά.
Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί·
ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.
Κεφαλές απελπισμένες, με τα μάτια πεταχτά,
κατά τ' άστρα σηκωμένες για την ύστερη φορά.
Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη του Αχελώου νεροσυρμή-
το χλιμίντρισμα και οι κρότοι και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.
Έτσι ν' άκουα να βουίξει τον βαθύν Ωκεανό,
και στο κύμα του να πνίξει κάθε σπέρμα αγαρηνό!
Και εκεί πού 'ναι η Αγία Σοφία μες στους λόφους τους επτά,
όλα τ' άψυχα κορμία, βραχοσύντριφτα, γυμνά,
σωριασμένα να τα σπρώξει η κατάρα του Θεού,
κι απ' εκεί να τα μαζώξει ο αδελφός του Φεγγαριού.
Κάθε πέτρα μνήμα ας γένει, κι η Θρησκεία κι η Ελευθεριά
μ' αργό πάτημα ας πηγαίνει μεταξύ τους και ας μετρά.
Ένα λείψανο ανεβαίνει τεντωτό, πιστομητό,
κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει και δεν φαίνεται, και πλιο
και χειρότερα αγριεύει και φουσκώνει ο ποταμός·
πάντα, πάντα περισσεύει· πολύ φλοίσβισμα και αφρός.
Α, γιατί δεν έχω τώρα τη φωνή του Μωυσή;
Μεγαλόφωνα την ώρα οπού εσβιούντο οι μισητοί,
το Θεόν ευχαριστούσε στου πελάου τη λύσσα εμπρός,
και τα λόγια ηχολογούσε αναρίθμητος λαός.
Ακλουθάει την αρμονία η αδελφή του Ααρών,
η προφήτισσα Μαρία, μ' ένα τύμπανο τερπνόν
και πηδούν όλες οι κόρες με τσ' αγκάλες ανοικτές,
τραγουδώντας, ανθοφόρες, με τα τύμπανα κι εκειές.
Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη.
Εις αυτήν, είν' ξακουσμένο, δεν νικιέσαι εσύ ποτέ·
όμως, όχι, δεν είν' ξένο και το πέλαγο για σε.
Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει κύματ' άπειρα εις τη γη,
με τα οποία την περιζώνει, κι είναι εικόνα σου λαμπρή.
Με βρυχίσματα σαλεύει που τρομάζει η ακοή·
κάθε ξύλο κινδυνεύει και λιμνιώνα αναζητεί.
Φαίνετ' έπειτα η γαλήνη και το λάμψιμο του ηλιού,
και τα χρώματα αναδίνειτου γλαυκότατου ουρανού.
Δεν νικιέσαι, είν' ξακουσμένο, στην ξηράν εσύ ποτέ·
όμως όχι δεν είν' ξένο και το πέλαγο για σέ.
Περνούν άπειρα τα ξάρτια, και σαν λόγγος στριμωχτά
τα τρεχούμενα κατάρτια, τα ολοφούσκωτα πανιά.
Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις, και αγκαλά δεν είν' πολλές,
πολεμώντας, άλλα διώχνεις, άλλα παίρνεις, άλλα καις.
Μ' επιθυμία να τηράζεις δύο μεγάλα σε θωρώ,
και θανάσιμον τινάζεις εναντίον τους κεραυνό.
Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει, και σηκώνει μια βροντή,
και το πέλαο χρωματίζει με αιματόχροη βαφή.
Πνίγοντ' όλοι οι πολεμάρχοι και δεν μνέσκει ένα κορμί·
χαίρου, σκιά του Πατριάρχη, που σε πέταξαν εκεί.
Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι με τσ' εχθρούς τους τη Λαμπρή,
και τους έτρεμαν τα χείλη δίνοντάς τα εις το φιλί.
Κειες τες δάφνες που εσκορπίστε τώρα πλέον δεν τες πατεί,
και το χέρι οπού εφιλήστε πλέον, α, πλέον δεν ευλογεί.
'Ολοι κλαψτε· αποθαμένος ο αρχηγός της Εκκλησιάς·
κλάψτε, κλάψτε· κρεμασμένος ωσάν να 'τανε φονιάς!
'Εχει ολάνοικτο το στόμα π' ώρες πρώτα είχε γευθεί
τ' Άγιον Αίμα, τ' Άγιον Σώμα·λες πως θε να ξαναβγεί
η κατάρα που είχε αφήσει, λίγο πριν να αδικηθεί,
εις οποίον δεν πολεμήσει κι ημπορει να πολεμει
Την ακούω, βροντάει, δεν παύει εις το πέλαγο, εις τη γη,
και μουγκρίζοντας ανάβει την αιώνιαν αστραπή.
Η καρδιά συχνοσπαράζει. Πλην τι βλέπω; Σοβαρά
να σωπάσω με προστάζει με το δάκτυλο η θεά.
Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη τρεις φορές μ' ανησυχιά·
προσηλώνεται κατόπι στην Ελλάδα, και αρχινά:
«Παλληκάρια μου, οι πολέμοι για σας όλοι είναι χαρά,
και το γόνα σας δεν τρέμει στους κινδύνους εμπροστά.
Απ' εσάς απομακραίνει κάθε δύναμη εχθρική,
αλλά ανίκητη μια μένει που τες δάφνες σας μαδεί.
Μία, που όταν ωσάν λύκοι ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι από τη νίκη, αχ, το νου σάς τυραννεί.
Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει, "πάρ' το", λέγοντας, "και συ".
Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά.
Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή.
Μην ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένη έθνη αληθινά:
"Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά".
Τέτοια αφήστενε φροντίδα· όλο το αίμα οπού χυθεί
για θρησκεία και για πατρίδα όμοιαν έχει την τιμή.
Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε για πατρίδα, για θρησκειά,
σας ορκίζω, αγκαλισθείτε σαν αδέλφια γκαρδιακά.
Πόσο λείπει, στοχασθείτε, πόσο ακόμη να παρθεί·
πάντα η νίκη, αν ενωθείτε, πάντα εσάς θ' ακολουθεί.
Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία καταστήστε ένα Σταυρό
και φωνάξετε με μία: «Βασιλείς, κοιτάξτ' εδώ!»
Το σημείον που προσκυνάτε είναι τούτο, και γι' αυτό
ματωμένους μας κοιτάτε στον αγώνα το σκληρό.
Ακατάπαυστα το βρίζουν τα σκυλιά και το πατούν
και τα τέκνα του αφανίζουν και την πίστη αναγελούν.
Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη αίμα αθώο χριστιανικό,
που φωνάζει από τα βάθη της νυκτός: Να εκδικηθώ.
Δεν ακούτε, εσείς εικόνες του Θεού, τέτοια φωνή;
Τώρα επέρασαν αιώνες και δεν έπαυσε στιγμή.
Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος σαν του Άβελ καταβοά·
δεν ειν' φύσημα του αέρος που σφυρίζει εις τα μαλλιά.
Τι θα κάμετε; Θ' αφήστε να αποκτήσομεν εμείς
λευθεριάν, ή θα την λύστε εξ αιτίας πολιτικής;
Τούτο ανίσως μελετάτε ιδού εμπρός σας τον Σταυρό:
Βασιλείς, ελάτε, ελάτε, και κτυπήσετε κι εδώ!"».

"Διονύσιος Σολωμός"

ΤΟ ΑΠΟΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΚΑΙ H ΔΙΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΩΡΓΟΣΟΠΟYΛΟΥ


ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


Ο ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΟΣ ΡΟΓΧΟΣ ΤΩΝ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΩΝ

Η ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΕ ΤΙΣ 12 ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ



Πριν  λίγο καιρό  ανακοίνωσα  τις  ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ  ΕΛΛΑΝΙΟΥ  ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ,  οι οποίες  όλες είναι  εμφυτευμένες  μέσα  μας  από την  στιγμή που  γεννιόμαστε.  Υπάρχει  μια  μεγάλη  συσχέτιση  ανάμεσα  στις  ΑΞΙΕΣ  και  στις  ΘΕΟΤΗΤΕΣ, αυτές  που δημιούργησαν  την ανθρωπότητα.
– –    
1.  ΛΟΓΙΚΗ  –
ΔΙΑΣ    Θυμάστε  ότι  η  πρώτη  ΑΞΙΑ  η  οποία  είναι  στην  κορυφή,  αλλά  ταυτόχρονα  είναι συνδεδεμένη  με  όλες  τις  άλλες  σε  έναν  αέναο  κύκλο,  γιατί  καμία  ΑΞΙΑ  δεν  μπορεί  να  παραμείνει  μόνη της χωρίς  τις  άλλες  κι  αν  κάπου  υπάρχει  μια  ΑΞΙΑ,   υπάρχουν  και  οι  υπόλοιπες , είναι  η  ΛΟΓΙΚΗ.   Πάντα, στην δική  μας  γραμματεία,  ο  ΔΙΑΣ  από  τον  Όμηρο,   από  τον  Απολλόδωρο,  μέχρι  τους  νεοπλατωνικούς  που  ήταν μχ   που  λένε,  ονομάζουν  τον  ΔΙΑ  ως  τον  ΝΟΥ,  διότι  ο  ΝΟΥΣ  δημιουργεί  πραγματικά.                                                                                                                            .    Έτσι  λοιπόν  η  πρώτη  ΑΞΙΑ,  η  ΛΟΓΙΚΗ  είναι  ο  ίδιος  ο  ΔΙΑΣ,  ο  πατέρας  θεών  και  ανθρώπων.   Μετά,  η  ΑΞΙΑ  η  οποία  έπεται  της  ΛΟΓΙΚΗΣ,  γιατί  όταν  έχουμε  ΛΟΓΙΚΗ,  αυτό  που  γνωρίζουμε  είναι  ότι  είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΑ   ΟΝΤΑ.   Αν  δεν  έχουμε ΛΟΓΙΚΗ  και  την  ΛΟΓΙΚΗ  μας  την  μετατρέψουμε  σε  πίστη,   τότε  δεν  είμαστε  ελεύθεροι  πια.   Μόνο  λοιπόν  με  την  ΛΟΓΙΚΗ   μπορούμε  να  απαιτήσουμε  την  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  μας.

– –    
 2.  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  –  ΗΡΑ     Η  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  περιέχει  μέσα  της  την  λέξη  ΑΙΘΕΡΑΣ.   Πραγματικά  η   ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι  το  ΑΙΘΕΡΙΚΟ  ΠΕΔΙΟ  του  ΑΝΘΡΩΠΟΥ   που  τον  θέτει  σε  ένα  τέτοιο  σύστημα  μέσα,  που  μπορεί  να πηγαίνει  όσο  πιο  πολύ  θέλει  προς  την  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,   να  κάνει  ό,τι  θέλει,  να  σκέπτεται  ό,τι  θέλει,  αρκεί  αυτό να  είναι  στο  ΑΙΘΕΡΙΚΟ  ΠΕΔΙΟ,   δηλαδή  να  είναι  μέσα  στην   ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ.    Η  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ   ΛΟΙΠΟΝ   ΕΙΝΑΙ   Ο  ΑΙΘΕΡΑΣ   ΠΟΥ  ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΤΑΙ   ΑΠΟ  ΤΗΝ ΗΡΑ.
– –     3.  ΑΡΕΤΗ  –  ΑΡΤΕΜΙΣ 
   Και  πραγματικά,  μέσα  σε  αυτό  το  πεδίο,  αυτό  που  έχει  μεγάλη  σημασία  είναι αυτή  την  γνώση  η  οποία  μας  βάζει  στο  αξιακό  σύστημα,  να  την  χρησιμοποιούμε  για  την  αναβίβαση  όλης  της  κοινωνίας.   Και  τα  χρυσά  βέλη  της  ΑΡΤΕΜΙΣ  είναι  αυτά  που  δίνουν  την  δυνατότητα  της  σκέψης  της νόησης,  της  γνώσης,  για  να  μπορεί  ο  άνθρωπος  να  μεταδίδει  την  ΓΝΩΣΗ  που  είναι  σε  τεράστιο  βαθμό, προς  το  περιβάλλον  του.   Αυτό  είναι  έργο  της  Άρτεμις.
– –     4.  ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  –  ΑΘΗΝΑ   
 Βέβαια,  μετά  την  ΑΡΕΤΗ  είναι  η  ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.   Η  ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ   απαιτεί  σοφία  και  ταυτόχρονα  μεγάλη  δύναμη  για  να  εφαρμόζεται.   Ποια  θεά  θα  μπορούσε  πιο  πολύ  να αντιπροσωπεύει  την  ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  από  την  πάνσοφη   ΑΘΗΝΑ   με  την  τεράστια  σοφία  της  και  με  την  τεράστια  δύναμη  της,   την  γενναία  Αθηνά  με  την  Σοφία  του  Πατρός  της  που  είναι  πραγματικά  που  αποδίδει  την   ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
– –    5.  ΙΣΟΤΗΤΑ  – ΕΡΜΗΣ   
 Και  ο  ΕΡΜΗΣ.   Δείτε  γύρω  σας!   Στο  περιβάλλον,  στο  βάθος,  δεν  φαίνεται απολύτως  τίποτα.   Μετά,  από  λίγες  ώρες  όμως  θα  αρχίζουν  να  σχηματίζονται  οι  βουνοκορφές  και  θα αρχίζουν  να  παίρνουν  σχήματα  τα  πάντα  που  είναι  γύρω  μας.   Από  το  σκοτάδι  που  υπάρχει  τώρα  θα αρχίσουμε  να  διακρίνουμε  αχνά  τον  περιβάλλοντα  χώρο  μας.    Είναι  όπως  η  Γνώση,   ξεκινάμε  από  το απόλυτο  σκοτάδι  και  αρχίζουμε  σιγά-σιγά  και  αντιλαμβανόμαστε  αυτό,   το  οποίο  πραγματικά  υπάρχει.  Αυτό το  ΦΩΣ  το  οποίο  μας  φέρνει  από  το  σκοτάδι  και  μας  περνάει  στο   ΦΩΣ  ΤΟΥ  ΗΛΙΟΥ,   είναι  αυτό  το  ΦΩΣ ΤΗΣ  ΑΥΓΗΣ.   Αυτός  είναι  ο  Ερμής  ο  οποίος  ανοίγει  τα  συρτάρια  που  είναι  τελείως  σκοτεινά  και  ανοίγοντας τα,   αφήνει  να  μπαίνει  μέσα  το  ΦΩΣ,   για  να  καταλαβαίνουμε  τι  γίνεται  γύρω  μας.    Αυτός  αφήνει  να μπαίνει  μέσα  το  ΦΩΣ,   για  να  καταλαβαίνουμε  τι  γίνεται  γύρω  μας.     Να  καταλαβαίνουμε    ΤΙ  ΓΙΝΕΤΑΙ  ΓΥΡΩ  ΜΑΣ.   ΝΑ  ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ   ΠΟΙΟΙ   ΕΙΜΑΣΤΕ,  ΣΕ  ΠΟΙΟ  ΘΕΙΟ  ΣΧΕΔΙΟ   ΕΝΤΑΣΣΟΜΑΣΤΕ  ΚΑΙ  ΠΟΙΟΣ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ  ΜΑΣ. Αν  ο  Απόλλωνας  έστελνε  το  φως του  κατευθείαν  από  το  σκοτάδι,  θα  τυφλωνόμασταν  όλοι! Έτσι  βλέπουμε  πόσο  απαραίτητη  είναι  η  λειτουργία  του  Ερμή.   Και  από  την  άλλη μεριά,  ο  Ερμής  δίνει  σε  όλους  μας  αυτές  τις  χορηγίες  του  με  ίσο  τρόπο.   Έχουμε  όλοι  τις   ΙΣΕΣ   ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ  για  να  μπορέσουμε  να  αντιλαμβανόμαστε,   αυτά  που  γίνονται,  να  καταλαβαίνουμε,  να  ερμηνεύουμε,  που είναι  λειτουργία  του  Ερμή.   Ο  Ερμής  ήταν  πάντα  αυτός  που  έλεγχε  τα  βάρη  και  τα  σταθμά,  γιατί  πρέπει  τα  πάντα  να  δίνονται  με  τον  σωστό  και  ίσο  τρόπο.   Είναι  αυτός  που αντιπροσωπεύει  την  Ισότητα.
– –    6.  ΑΛΗΘΕΙΑ  –  ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ   
 Είναι  αυτός  που  αντιπροσωπεύει  την  ΑΛΗΘΕΙΑ   και  ο  ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ  είναι  η Αλήθεια,  γιατί  η  Αλήθεια  είναι  αυτή  που  φωτίζει  τα  πάντα.   Η  Αλήθεια  είναι  αυτή  που  μας  βγάζει  από  την οντολογική  μας   λήθη,  από  τον  λήθαργο  μας  και  βλέπουμε  τα  πάντα  και  το  πώς  είναι  πραγματικά.    Το Υπαρκτό,  το  Πραγματικό  είναι  Αληθινό.   Και  αυτό  είναι  η  Αλήθεια.    Η  Αλήθεια  δεν  μπορεί  να  είναι  τίποτα άλλο  από  τον  Απόλλωνα.
– –    7.  ΑΡΜΟΝΙΑ  –  ΗΦΑΙΣΤΟΣ  
 Μετά  έχουμε  την  ΑΡΜΟΝΙΑ.    Δείτε  όλο  το  Σύμπαν:    Όλοι  οι  γαλαξίες,  οι πλανήτες,  πόσο  αρμονικά  λειτουργούν!  Αυτός  που  τους  κατασκεύασε,   ο  Μεγάλος  Κατασκευαστής,  ο Ήφαιστος  έδωσε τα πάντα  με  Αρμονία.   Ακόμα  κι  εμείς  είμαστε  δικές  του κατασκευές.                                                                                              Δείτε  πόσο  αρμονικοί  είμαστε  σαν  άνθρωποι.   Δείτε  τα αγάλματα   που  μας  άφησαν  οι  δικοί  μας  πόσο αρμονικά  είναι.    Είναι  τα  ωραιότερα  που  μπορεί  να  δεί  ο  άνθρωπος   και  τα  πάντα  γύρω  μας  είναι  σε μια Αρμονία.   Δεν μπορεί  λοιπόν  παρά  αυτός  ο  τεράστιος   Ήφαιστος,   ο  κατασκευαστής   να  είναι  τίποτα  άλλο  παρά  η  Αρμονία  η  οποία  μεταφέρεται  και  μεταδίδεται   παντού  στον  περιβάλλοντα   χώρο  μας, στην  κοσμοθέαση   μας.                                                                                                                                                                   Και  δεν  είναι  άσχημος,  ούτε  κουτσός!                                                                                                       Είναι  τόσο  μεγάλος  γιατί  αυτός  κατασκεύασε  τα  πάντα,  από  το  DNA,  από  τις  αρχικές  μέχρι τις  τελικές  κατασκευές, είναι  όλες  δικές  του!   Είναι  τόσο  μεγάλος  πραγματικά  που  έπρεπε  κάτι να  έχει  σαν  ελάττωμα  για  να  ισούται  με τους  άλλους   και  σκέφτηκαν  να  τον  πουν  κουτσό  και  άσχημο!  Αλλά  για  δείτε,  τα πάντα  τα  έκανε  καθ’ ομοίωση  του,  βλέπετε  γύρω  σας  το  φυσικό  σας  περιβάλλον  να είναι  άσχημο;      Υπάρχει μια  συγκεκριμένη  σχέση  Φ  που  είναι  ο  αριθμός   1,618.    Ο  Άνθρωπος  είναι κατασκευασμένος  στο  1,618.   Ο  Άνθρωπος  είναι  κατασκευασμένος  στο  1,618,    γιατί  η  ευθεία  των  οφθαλμών  του  έχει  σχέση  με  το  πάνω  μέρος  του  κεφαλιού  του  και  με  το  σαγόνι του. Αυτή  η  σχέση  είναι   1,618.Αν  ο  ‘Άνθρωπος  σταθεί  όρθιος,  η  σχέση  με  τον  αφαλό  του και τα  πόδια  του και  τον  αφαλό του με  το  κεφάλι του,  πάλι αυτή η  απόσταση  είναι  1,618.   Η  σχέση  μεταξύ της  απόστασης  από τον αγκώνα  μας μέχρι  την  άκρη  των  δακτύλων  μας  και  από  τον  αγκώνα  μέχρι  τον  ώμο  μας  είναι πάλι  1,618.Είναι  πάρα  πολλά  στην  Φύση  κατασκευασμένα  με αυτή  την αναλογία  ακριβώς.  Καθώς  επίσης και οι  θηλυκές  μέλισσες  είναι κατά  1,618 περισσότερο  από  τις  αρσενικές,  γιατί  άραγε;   Ακόμα  και  τα κοχύλια,  η  σχέση  της  διαμέτρου  τους  με  το  μήκος  τους, ακολουθούν  ακριβώς  αυτή την  σχέση. Είναι  μια  θεϊκή  σχέση  και  αυτή  την  θεϊκή  σχέση  την έχει  εφαρμόσει  ο  Ήφαιστος. Οι  δικοί  μας  Ναοί  έχουν  πάντα  κατασκευαστικές  σχέσεις  μέσα  σε  αυτό  το  Φ  και  το   Π,   το   Χ, το Ψ  και  το  Ω.    Δεν  είναι  τίποτα  τυχαίο!                                                                                                                                                                  Έχουν   γίνει  όλα με  τόση  μεγάλη  ΝΟΗΣΗ!   Αυτός  λοιπόν  ο μεγάλος  κατασκευαστής,  ο  Ήφαιστος,  είναι  αυτός που  τα  κατασκεύασε  όλα  τόσο  αρμονικά  και  είναι  πραγματικά  η  Αρμονία.    Θα  μπορούσε να  είναι  Μέγιστος,  αλλά  έπρεπε  να  είναι  στο  ίδιο  επίπεδο  με  τους  υπόλοιπους  ομομήτριους θεούς.   Για αυτό  οι  Άνθρωποι  τον  έκαναν  κουτσό,   χωρίς  βέβαια  να  είναι!
– –    8.   ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ  – ΕΣΤΙΑ  
 Έχουμε  και  την   ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ,  όταν  εστιαζόμαστε  στον  σκοπό  της  δημιουργίας μας.   όταν  εστιαζόμαστε  στο  θείο  σχέδιο,  το  οποίο  εξυπηρετούμε  και εντασσόμαστε. Αν  εστιαστούμε  στον  προορισμό  της  δημιουργίας  μας,  πραγματικά  καταλαβαίνουμε  ποιοι  είμαστε.   Αλλά πρέπει  να  εστιαστούμε,  γιατί  η  Εστία  είναι  αυτή  η  οποία  δέχεται  την  συγκέντρωση.   Πραγματικά  και  μέσα σε  μια  οικογένεια,  εκεί  που  συγκεντρώνεται  και  υπάρχει  η  σκέψη  για  να  υπάρξει  και  η  κατάληξη  είναι  η Εστία!   Ακόμα  και  στους  Ναούς,  ξέρετε  ότι  η  Εστία  υπάρχει  σε  συγκεκριμένο σημείο,   γιατί  εκεί  υπήρχε  η τάση  να  πηγαίνουν  οι  ενέργειες.   Η  Εστία  είναι  αυτή  η  οποία  μας  θέτει  ακριβώς  στον  άξονα  της Ευδαιμονίας,   γιατί  αν  ξέρουμε  ποιον  σκοπό  εξυπηρετούμε  και  αν  ξέρουμε  ποιον  προορισμό  έχουμε  και ποια  είναι  η  προέλευση  μας,   μπορούμε  να  ζούμε  σε  ένα  τέτοιο  σύστημα  και  να  το  βιώνουμε  και  να  είναι με  Ευδαιμονία  και  μόνο.    Τότε  μπορούμε  να  ευδαιμονήσουμε  πραγματικά                                                                                                                                 – –    9.  ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ  –  ΑΦΡΟΔΙΤΗ  
 Μετά  είναι  η  Αισθητική,  η  μεγάλη  μας  Αφροδίτη.   Δείτε   όλα  γύρω  σας, πόσο  ωραία  είναι!                                                                                                                                                                                           Ο  Άνθρωπος  είναι  το  πιο  ωραίο  ον  στο  Σύμπαν.   Έχει  μέσα  του  την  μορφή  της  Αφροδίτης.  Πραγματικά,  η Αφροδίτη  είναι  η  Καλαισθησία,  η  οποία  είναι  έμφυτη  μέσα  μας.   Γεννιόμαστε  με  έμφυτη  την  ευαισθησία, ξέρουμε  τι  είναι  ωραίο  και  ξέρουμε  τι  είναι  άσχημο.    Τι  είναι  αυτό  που  μας  κάνει  να  τα  διαχωρίσουμε αυτά;    Είναι  η  Ευαισθησία  μας,   είναι  η  δυνατότητα  μας  που  μας  δίνει  η  Αφροδίτη  και  πραγματικά  η Αφροδίτη  έκανε  ακόμα  και  τον  πόλεμο  να  είναι  ωραίος  στους  Έλληνες  και  να  έχουν  κάλλος  όλοι  οι Πολεμιστές,   γιατί  προτού  πάνε  να  πολεμήσουν,  έπρεπε  να  καλλωπιστούν  για  να  είναι  ωραίοι.   Πραγματικά, η  Αφροδίτη  δίνει  αυτή  την  δυνατότητα  της  ευαισθησίας,  την  κάλυψη  της  ευαισθησίας  που  έχουμε  μέσα μας.
– –    10.  ΑΝΔΡΕΙΑ  – ΑΡΗΣ     
Και  βέβαια,  έχουμε  την  ΑΝΔΡΕΙΑ.   Η  ΑΝΔΡΕΙΑ  είναι  η   έξις,  να  μην  κουνιέται  η ψυχή  μας  από  τον  φόβο  και  είναι  όταν  είμαστε  σε  δύσκολες  θέσεις  και  σε  κρίσιμες  καταστάσεις  να  έχουμε πάντα  ορθούς   λογισμούς.                                                                                                                                                                         ΑΝΔΡΕΙΑ   είναι  πάντα  η  Τόλμη  με  Φρόνηση,  αυτή  είναι  η  κατεξοχήν  ιδιότητα  του  μεγάλου  θεού  ΑΡΗ,  ο οποίος  δεν  καταλαβαίνει  τι   σημαίνει φόβος,   αλλά  έχει  φρόνηση   που  σημαίνει  ΝΟΗΤΙΚΗ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ   ΚΙ   ΟΧΙ   ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ.   Πάντα  έχει  την  τόλμη  να  κάνει  αυτό  που  πρέπει  να  κάνει.   Να  ξέρουμε πάντα  ότι  όταν επεμβαίνει  ο  Άρης   το αποτέλεσμα, όταν  τελειώσει  η  παρέμβαση  και  η επέμβαση  του  είναι  μια πλήρης Αρμονία,  γιατί  βάζει  τα  πράγματα  στην  θέση  τους.   Όπως  θα  γίνει  και  τώρα  στην  γη  μας!                                                                                                                  Όταν  θα  επέμβει  ο  Άρης   μαζί  με  όλους  τους  πολεμιστές,   μαζί  με  όλους  τους  ήρωες  και  όλους  τους  άλλους  θεούς  και  μαζί  με  τους  Ελλάνιους  πολεμιστές,  μετά  από  αυτή  την  παρέμβαση,  θα  έρθει  η  Αρμονία  στην  Γη,  γιατί  αυτή  θέλουμε  κι αυτή  επικαλούμαστε  και  ζητούμε  να  έρθει.                                                                                                                       Θέλω  να  συμπληρώσω  για  τον  Άρη.  Αν θέλετε  ΕΙΡΗΝΗ,   θα  είσαστε  έτοιμοι  για  πόλεμο.   Όταν σας  δουν  με  τα  πιστόλια  και  τα  μαχαίρια,  δεν  θα  πλησιάσει   κανένας.   Όταν  θα  σας  δουν  ξεβράκωτους,   θα  σας  λιώσουν!   Άρα  ο  Άρης  είναι  πάντα  δίπλα  μας  και  όρθιος  και έτοιμος  να  τινάξει  τα  πάντα  στον  αέρα.  Πάμε  με  την  Αθηνά,  αλλά  θα  είσαστε  έτοιμοι  για πόλεμο.   Άρα, τα  όπλα  σας  να τα  έχετε  έτοιμα  όλοι, που σημαίνει  αν  θέλεις  Ειρήνη,  ο  Άρης  θα πρέπει  να  είναι  πάντα  ετοιμοπόλεμος!    Δεν  έχει  αλλιώς  Ειρήνη.   Άρα   ΕΙΡΗΝΗ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΑΡΗΣ !   ΕΧΕΙΣ   ΜΕΓΑΛΟΝ  ΑΡΗ,   ΕΧΕΙΣ  ΜΕΓΑΛΗ  ΕΙΡΗΝΗ !
– –     11.   ΑΦΘΟΝΙΑ  – ΔΗΜΗΤΡΑ   
Η ΑΦΘΟΝΙΑ,   ΔΑ ΜΗΤΗΡ,   Η  ΜΗΤΕΡΑ  ΤΗΣ  ΓΗΣ,  Η ΔΗΜΗΤΡΑ.  Δείτε  τι  μας  δίνει  η  Γη μας!   Τα  πάντα!   Μας  δίνει  τους  καρπούς  της  και  ό,τι  χρειαζόμαστε  να  ζήσουμε.  Τρέφει  όλα  τα  ζώα!  Μέσα στην  γη,   υπάρχουν  τα  μεταλλεύματα  και  τα  πάντα  που  θέλει  ο  Άνθρωπος  και  πόσο  πλούσια  μας  τα παρέχει  και με  πόση  Αφθονία  μας  τα  παρέχει.   Είναι  πραγματικά  ο  πλούτος  του  Ανθρώπου.                                                                                                    Τα  έχει  δώσει  τα  πάντα  με τόση  Αφθονία  και  είναι  οξύμωρο  που  ενώ  η  Δήμητρα  μας  τα  έχει  δώσει  με τόση   Αφθονία,   σήμερα  να  υπάρχει  τόσος  φθόνος  στον  Άνθρωπο,   γιατί  αυτοί  που  θέλουν  τον  Άνθρωπο  να είναι   χειραγωγήσιμος  και  αιχμάλωτος  τους,   στερούν  την  Αφθονία  από  τον  Άνθρωπο  και  δημιουργούν  Φθόνο.    Όπως  επίσης,  τα  πρότυπα  που  δίνουν  ως  καθεστωτικά  και  αυτά  που  προχωρούν  και  παρουσιάζουν  και  περνάνε  και  εκχαράζουν  στους  Ανθρώπους,   είναι  αυτά  που  δημιουργούν  τον  φθόνο  από μόνα  τους.  Ενώ  η  Δήμητρα  μας  τα  έχει  δώσει  όλα  με  τόση  Αφθονία  και  για  να  είμαστε  Ελεύθεροι  Άνθρωποι  και  να  ζήσουμε  στο  δικό  μας  Αξιακό  είναι  απαραίτητο  να  έχουμε Αφθονία.    Πρέπει  να  τα διεκδικήσουμε  όλα!    Δεν  μπορεί  ο  Άνθρωπος  να  ζει  σε  αυτό  το  περιβάλλον.    Δεν  μπορεί  ο  Άνθρωπος  να χρωστάει  από  την  στιγμή  που  γεννιέται.    Δεν  μπορεί  τα  ζώα  να  ζουν  ελεύθερα  και  να  χαίρονται  την  ζωή τους   και   οι  άνθρωποι  να  είναι  όλοι  χαπακωμένοι  και  να  τρέχουν  για  ψυχοφάρμακα  στους  γιατρούς  και στα  δόγματα  και  στις  ανατολικές  δοξασίες,   εκεί  που  νεκρώνουν  τα  πάντα  και   συναίσθημα  και  Νου  και γίνεται  ο  Άνθρωπος  ένα  ζόμπι  και  δεν  καταλαβαίνει  τίποτα.   Απλά  ζει!  Γιατί  ζει;   Για  να ζει!    Αν  είναι δυνατόν,    Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ   Η  ΚΟΡΩΝΙΔΑ   ΤΗΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ  ΝΑ  ΖΕΙ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΖΕΙ  ΑΠΛΩΣ !
– –    12.  ΓΝΩΘΙ Σ’ ΕΑΥΤΟΝ  –  ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ    
Έχουμε  και  το  ΓΝΩΘΙ  Σ’ΕΑΥΤΟΝ.    Είμαστε  νερό.   Το  μεγαλύτερο ποσοστό  του  σώματος  μας  είμαστε  νερό.    Και  το  νερό  δέχεται.    Δέχεται  ακτινοβολίες,  δέχεται  ενέργειες, έχει  κυτταρική  μνήμη.   Είναι  αυτό  που  πρέπει  να  το  καταλάβουμε  και  να  καταλάβουμε  τι  σημαίνει  ο Άνθρωπος  και  το  ΓΝΩΘΙ   Σ’ ΕΑΥΤΟΝ  ανήκει  στον  ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ,    ο  οποίος  είναι  ο  μεγάλος  των  ΔΟΝΗΣΕΩΝ.  Είναι  αυτός  που μας  βοηθάει  να  έχουμε  την  αυτογνωσία  μας  και  αυτό  σημαίνει  να  είμαστε  νοήμονα  όντα, γιατί  πλησιάζουμε  πολύ κοντά  στις  ιδιότητες  λόγω  του  νερού,   αλλά  από  την  άλλη  μεριά  έχει  την  τεράστια νόηση  με  τις  δονήσεις  του  να  μας   δίνει  να  καταλάβουμε  τι  σημαίνει  Άνθρωπος.    Γιατί  Άνθρωπος  είναι  κάτι ιδιαίτερο.   Είναι  ένας  θνητός  θεός,  όπως  και  οι  θεοί  είναι  ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΑΘΑΝΑΤΟΙ.

Artemis Sorras 29-12-2017